Het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel (CBL) is daar dus falikant op tegen. Volgens de genoemde krant omdat zij imagoschade voor de supermarkten vreest.

Een dergelijk artikel wekt natuurlijk de nieuwsgierigheid. Hoezo imagoschade als je fruit verkoopt dat aan de norm voldoet?

Op de website van het CBL kun je meer lezen over waarom de supermarkten niet willen dat de overheid testresultaten publiceert. Volgens de supermarkten is de wetgeving niet eenduidig en bovendien verschillend per Europees land. Daarom dreigt volgens de supermarkten de consument nodeloos in verwarring te worden gebracht. En dreigen supermarkten ten onrechte in een kwaad daglicht te komen.

De supermarkten willen uiteraard bijdragen aan zinvolle en daadwerkelijke transparantie voor de consument. Maar daartoe stellen ze wel een waslijst met eisen. Deze is te vinden in hun statement van 28 februari 2006.

De laatste eis in het rijtje van liefst 11 voorwaarden is dat openbaarheid van controlegegevens niet mag leiden tot "name-and-shame". Name-and-shame is een modern Engels woord voor aan de schandpaal zetten.

De overheid wil juist openbaarheid van de controlegegevens om de consument in staat te stellen een betere keus te maken bij welke winkel hij zijn fruit koopt. De supermarkten vinden dit onzin. De residunormen zijn in Nederland zo laag, dat een overschrijding daarvan zelden een gevaar oplevert voor de gezondheid. Het zit de supermarkten dwars dat zij soms moeten uitleggen dat er wel iets aan residuen op het fruit zit, maar dat dat geen kwaad kan.

Twee vragen blijven hangen.
Ten eerste. Als er normen zijn voor residuen die zo laag zijn dat overschrijding geen gevaar oplevert, waarom zijn die normen dan gesteld? Zit er een onnodige veiligheidsmarge in?

Ten tweede: als zelfs ik snap dat er normen zijn die veiligheidshalve zo laag gesteld zijn dat zelfs flink dooreten geen gevaar oplevert voor mijn lijf, dan kan de supermarktbranche dat toch aan het publiek uitleggen? Worden we niet heel de dag bestookt met reclame met de meest subtiele boodschappen?

Instanties die tegen openbaarheid zijn hebben daar een eigen belang bij. Het is best te begrijpen dat supers geen zin hebben in moeilijke verhalen en liever reclame voor hun waren over ons uitstorten. Maar onze gezondheid, daarover past geen stilzwijgen. Als de Zuideuropese fruitboeren na een droge periode nog residuen op de peren hebben zitten, ook al valt dat binnen de norm, dan wil de consument dat weten.

Tot slot twee vragen aan de supers:
Ten eerste. Is er niet een fundamenteel recht op openbaarheid van gegevens die bij de overheid in bezit zijn? Het is lastig voor supermarkten dat ze van alles moeten gaan uitleggen, maar dat kan toch geen argument zijn dat de overheid gegevens niet mag publiceren? Elk bericht van een overheid heeft wel een boodschap die een private partij niet leuk vindt. Maar geheimhouding van overheidsinformatie, zeker waar het gezondheidszaken betreft, zou toch uit den boze moeten zijn?

Ten tweede. Als er gevreesd wordt dat consumenten in de war raken, geeft dat vooral inzicht in de houding van supers. Die houding lijkt erop: wij vertellen wel welke boodschap u wel of niet moet krijgen. Dat komt betuttelend over. Als de supers het de consument uitleggen, is die zeer wel in staat zelf zijn oordeel te vormen. Een consument mag toch zelf wel bepalen wat hij wil weten en hoe hij met die informatie omgaat?

Zo lang de Voedsel- en Waren Autoriteit de testgegevens niet op haar webstek publiceert, is het misschien maar beter eigen producten te gebruiken of door SKAL gecheckte biologische producten te kopen. Dan is het duidelijk dat er helemaal niets op zit. Want uiteindelijk is het een consumentenrecht om 100% zonder residuen te eten.

Verder lezen: www.cbl.nl